(Şəmkir, Tovuz) sahibsiz, yiyəsiz, özbaşına. – Sə:n atın bi:l buraxma oluf (Tovuz); – Öyü buraxma qoyub gəlmişəm; – Buraxma heyvandı gedif taxıla giri
(Kəlbəcər) böyük qazan. – Bural toyda işdənir
(Lənkəran, Salyan) çalğı aləti adı. – Burbuğ çalındı, gedək (Salyan)
(Meğri, Şəki) tumurcuq. – Heyvan ut tapbeyəndə burc yey meşədə (Meğri); – Ağaşdar burc açəndə qurdu dirildillər (Şəki)
(Zaqatala) südlü əriştə. – Burcahın sütü azdı
(Qax) bax burcah
(Zəngilan) başdan eləmək, bir bəhanə ilə rədd etmək. – Bir günnüx’ maşın isdədim, burcutdu, vermədi
(Tərtər) bax burağanc. – Ağajı burğacınan deşirix’
(Tovuz) bax burağanc. – Burğancı burorsan, o da taxtanı deşer
(Göyçay) sarımaq, dolamaq. – Süməyi düz ağaca burğıtdıyırux
I (Gəncə, Şəmkir) göyərti dəstəsini və ya bağda tənəkləri bağlamaq üçün işlədilən nazik zoğ. – Göyü Bakıda burğuynan bağlamıllar (Gəncə); – Biyil burğ
(Meğri) biçilmiş otu toplayıb bağlayan adamın köməkçisi
(Meğri) bax burğuçi. – Mx: mən deyən bir burğuçu ver, sx: gündə 400- 500 burma burum
(Şəmkir) çayda suyun iti axan yeri. – Adam bu burxaça tüşsə, çıxa bilməz
(Kəlbəcər) sarıçiçəkli yabanı bitki adı. – Burxancın irəngi sarı olor
(Çənbərək) yolun döngəsi. – Harava burxaşda qırıldı
burxusduğ eləməx’: (Cəbrayıl) mane olmaq, imkan verməmək
(Oğuz) quş adı. – İdbar quşdu çox burqana
(Meğri) biçilmiş otu bağlamaq üçün işlədilən ağac alət. – Durım burqını gatırım, yavaş-yavaş issi düşməmiş utdan burax
I (Şəmkir) çimdik. – Burmaların yeri qolumda qalıf II (Ucar) açar III (Meğri) burulub hazırlanmış ot topası
(Qazax) at xəstəliyi adı. – Bu at burmaca oluf; – Burmaca tutan at yeriyəndə beli burulur
(Quba) qıvrım. – Bənzi papağlar burmağ uladu
(Ordubad) axtalamaq. – Dananı burallar, böyyəndə öküz olar
I (Oğuz) axtalanmış (qoyun). – Qapıda üç-dört dənə burmanc var, saxlamışam, qonağ-zad gələndə kəsəm II (Cəbrayıl) üzüm salxımlarını dərmək üçün qarğıd
I (Qarakilsə) bax burmanc I II (Bərdə, Qarakilsə) bax bırmac ◊ Burmaş götürməx’ (Bərdə) – çimdikləmək
(Şəmkir) qanmaz, anlamaz. – Ey, … a burnucırıx, sən nə özüηü ortalığa atırsaη?
(Qazax) lovğa. – Nəvi çox burnuyellidi
(Naxçıvan) bax birovuz. – Gülsüm xala burovuz tuman geyip toya gəlmişdi
(Gəncə) əldə toxunmuş ipək parça. – Büvümün bursadan köynəyi var
(Borçalı, Qazax, Tovuz) boran, çovğun. – Bursalax qalxdı, tez oluη, malı dama dolduruη (Borçalı); – Savax hava bursalax olajax (Qazax)
(Oğuz, Şəki) tumurcuqlamaq. – Yazda ağaşdar burşduyur (Oğuz); – Eşdəki halçə burşdi:tdi, büyün-savax çiçehlicaxdı (Şəki)
(Cəbrayıl, Gəncə, Zəngilan) qarın ağrısı. – Uşağın burusu var (Gəncə) ◊ Buruya düşməx’ (Cəbrayıl, Gəncə, Zəngilan) – ishala düşmək, qarın ağrısına düş
(Füzuli) axtalanmış. – Bu qoş buruxdu
(Yevlax) heyvan axtalayan adam. – Hüseyn yaxşı buruxçudu
(Çənbərək) yırtılmış corabın altına əlavə olaraq hörülüb tikilən hissə. – Corabımın altı düşmüşdü, burunçarığ ördüm tix’dim
(Ucar) yabanı bitki adı. – Burunqanadanı gamış yaxşı ye:ir
(Ağcabədi, Ağdam, Bərdə, Füzuli, Şuşa, Tərtər) yola verməmək, incitmək. – Gördüm məni burunnuyur, mənciyəz də çıxdım gəldim evimizə (Ağdam); – Nənəm b
I (Zəngilan) əyri. – Bu ağaşdan mil olmaz, çox burusuxdu II (Cəbrayıl, Zəngilan) tutqun (hava haqqında)
(Gəncə, Qarakilsə) ədavət, kin. – Bilmirəm, o gənə niyə mənnən buruz başdıyıf, mən ona nə qayırmışam ki? (Gəncə)
(Qarakilsə) acıqlıacıqlı, kinli-kinli. – Buruz-buruz baxır
(Gəncə) yola getməmək, yola verməmək. – Öyü anam gündə məni buruzduyur
(Qazax) kinli-kinli baxmaq, düşmən kimi baxmaq ◊ Buruz gəzməx’ (Qazax) – kin bəsləmək, ədavət bəsləmək
(Lerik, Masallı) astana. – Adam busağadan çıxsa, hər yerə gedə bilər (Lerik); – Busağamız tey dağılıb (Masallı)
(Tərtər) bu saat
(Quba) nəlbəki. – Hindi buşğab diyəduğ, qabağ ləmbəki diyərduğ
(Qax, Lerik) bax buşqax. – Neyniy sağa, bi buşxağa qısılıp uturuy (Qax); – Buşxağın zibilini təmizdə (Lerik)
(Ağdam, Şuşa) evin bucağı. – Oturuf qalıf evin buşqağında (Ağdam); – Qalmışam onun-munun buşqağında (Şuşa)
(Cəbrayıl, Naxçıvan, Ordubad) mişar
(Cəbrayıl, Çənbərək) daldalanmaq, sığınmaq. – Yavaş qarı Usuvaja butalanıf (Çənbərək); – Bir xaraba dəyirmanın sərənovunun altda butalanır (Cəbrayıl)
(Gəncə, Şəmkir) budur