QİYAM

is. [ ər. ]
1. Özbaşına, qeyri-mütəşəkkil üsyan, hakimiyyətə qarşı silahlı çıxış; bunt.
Atabəyin xəstə yatdığı şayiələri məmləkətə yayıldığı vaxt, bir çox evlərdə üsyan və qiyamlar başlayırdı. M.S.Ordubadi.

□ Qiyam etmək – üsyan qaldırmaq, üsyan etmək.
Qoy küçədə naz ilə xuram eyləsin oğlun! Öz xoşladığı əmrə qiyam eyləsin oğlun! M.Ə.Sabir.

2. klas. Qalxma, ayaq üstə durma.
// Birinə hörmət üçün ayağa qalxma.
Eylə sücud sidq ilə əbruyi-saqiyə; Ol sərvqamətin nəzərində qiyam bul. Q.Zakir.

Sinonimlər (yaxın mənalı sözlər)

  • QİYAM QİYAM Zəhir Bəlxi bütün bu tədbirlərlə razılaşsa belə, qoşunun Toğrul əleyhinə qiyam etməsilə razılaşa bilmirdi (M
  • QİYAM bunt — üsyan
QİYAQ
QİYAMÇI

Digər lüğətlərdə