GÖL

is.
1. Dənizlə bilavasitə əlaqəsi olmayan təbii su hövzəsi. Aral gölü. Göy göl. Şor göl.
– Bir göl içrə üzürdü bir yekə qaz; Özünə fəxr edib uzatdı boğaz. S.Ə.Şirvani.
Quşlar uçur göylərdə; Ördək üzür göllərdə. A.Səhhət.

// Süni surətdə düzəldilmiş böyük su anbarı; dəryaça. Mingəçevir gölü.
// bax gölməçə. Küçədə göllər əmələ gəlmişdi.
– Hələ tamam qurumamış yağış gölləri; Üzərində bulud-bulud uçur milçəklər. S.Vurğun.

□ Göl bağlamaq – bir yerə yığılıb qalmaq, axmamaq (mayelər haqqında). Qan göl bağlamışdı.
– Daşı ağzından götürüb gördüm ki, hinin içi göl bağlamış, var səsimlə: – Boğulmuş! – deyə bağırdım. A.Şaiq.

2. məc. Təşbeh kimi bir şeyin çox olduğu “yer” mənasında. Qəm gölündə üzmək.
– Ələsgər qurbandı belə gəlinə; Sona kimi cumub eşqin gölünə. Aşıq Ələsgər.
Bir dəstə cavan və igid oğlan atəş gölündə üzür, əridilmiş odda çimirdi. Ə.Vəliyev.

◊ Göl iyiri bot. – yerlə sürünən kökümsov gövdəli çoxillik bitki.

Etimologiya

  • GÖL Tuva dilində öl sözü var və “yaş”, “göl” anlamında işlədilir. Onlar dağ çayına öləqə deyirlər. Ölə kəlməsi ruslardakı смочить sözünün tərcüməsi kimi v
GÖDƏRƏK
GÖL-GÖL

Digər lüğətlərdə